De toekomst van Zuster Lidwien

Wat voor de middeleeuwse mens de hel was, is voor de moderne mens het verpleeghuis: het oord der verschrikking waar niemand wil eindigen. Op verjaardagen gaan de gruwelverhalen rond: een oom die heeft liggen uitdrogen, een tante die lag te vervuilen, je mag blij zijn als de zuster een keer in de drie weken tijd heeft om je onder de douche te zetten, en als het tegenzit word je nog vastgebonden aan je stoel ook.

Al jaren wordt erover gesproken dat de verpleeghuiszorg beter moet. Maar de marges lijken bijzonder klein. Mensen worden niet voor niets in een verpleeghuis opgenomen: ze zijn in hun laatste levensfase. Ze takelen af en gaan dood.

Daar komt nog bij dat de middelen niet oneindig zijn. Zorg neemt al de grootste hap uit de rijksbegroting en kost meer dan onderwijs, milieu, infrastructuur, rente op de staatsschuld, defensie en politie en justitie samen. Daar lijkt dus ook de rek zo onderhand wel uit te zijn.

De vraag is dus: is er nog ruimte om verpleeghuiszorg te verbeteren, en zo ja, waar zit die ruimte dan? Waar zit de ruimte voor verplegenden en verzorgenden, waar zit de ruimte voor managers in de zorg, en waar zit de ruimte voor bestuurders van verpleegtehuizen?

Wij van De Werkvloer Centraal zijn van mening dat die ruimte er wel degelijk is. Wij hebben ervaren dat de werkers in de verpleeghuiszorg in staat zijn de zorg te verbeteren zonder dat het noemenswaardig meer kost - en dat tegelijkertijd het werkplezier nog kan verbeteren ook.

Daar willen we het met u in dit boekje over hebben. En natuurlijk zult u ook kennis maken met Zuster Lidwien.

 

Wil je de rest van het verhaal lezen? Vraag dan een pdf aan via johanna@veranderverhaal.nl

 

Terug naar pagina Storytelling